Fór nú kannski ekki alveg nóg og mikið fyrir bloggdugnaði eins
og ég lofaði í síðustu færslu og verð ég víst að taka því að vera
úldin kartafla 
En nú fer að styttast í USA ferðina, bara 12 dagar
Við Anna
Margrét erum búin að plana svaka ferðalag um bandaríkin, er
búinn að panta fínan bílaleigubíl (Pontiac G6 eða Dodge Stratus) og
ætlum við að keyra frá Oklahoma (þar sem Anna Margrét býr) í
gegnum New Mexico, Arizona og yfir til Californiu og Nevada og svo
til baka. Komum til með að heimsækja hana Ellu frænku mína og
kallinn hennar hann Henry í Barstow í CA og skella okkur til
Las Vegas og skoða Grand Canyon og margt fleira. Þetta verður
alveg geðveikt ferðalag, búinn að vera draumur hjá mér í mörg ár að
ferðast um USA.
En að lokum verð ég að stela brandara sem ég sá á blogginu hjá
Gunna eyjapeya og Vodafone starfsmanni, snilldar saga 
Bakaðar baunir
Dag einn hitti ég yndislegan herramann og við urðum
ástfangin.
Þegar það varð ljóst að við myndum giftast ákvað ég
að fórna því sem ég hafði mikið dálæti á. Ég hætti að borða
bakaðar baunir.
Einhverjum mánuðum seinna, á afmælisdaginn minn, og ég var að
fara heim frá vinnu, bilaði bíllinn minn.
Þar sem ég bjó út í sveit hringdi ég í manninn minn
og sagði honum að ég kæmi seint þar sem ég þyrfti að ganga
heim.
Á leið minni heim gekk ég fram hjá litlu
veitingahúsi og lyktin af bökuðum baunum var meiri en ég gat
staðist.
Þar
sem ég átti eftir að ganga nokkra kílómetra áður en ég næði
heim reiknaði ég það út að ég myndi ganga af mér þá kvilla
sem fylgdu því að borða bakaðar baunir áður en ég kæmi
heim. Svo ég stoppaði á veitingahúsinu og áður en ég
vissi af hafði ég klárað þrjá stóra skammta af bökuðum
baunum.
Alla leiðina heim fullvissaði ég mig um að ég hefði losað mig
við allt gas sem fylgir slíkri
græðgi.
Þegar heim var komið tók eiginmaður minn spenntur á móti mér og
sagði:
"Ástin mín! Ég ætla að koma þér á óvart við
kvöldverðarborðið."
Hann batt síðan slæðu fyrir augun á mér og leiddi
mig að stól við borðið.
Ég fékk mér sæti og rétt í því sem hann ætlar að
leysa frá augunum á mér, hringdi
síminn.
Hann lét mig lofa því að ég myndi ekki
kíkja fyrr en hann hefði afgreitt símtalið og svo fór hann
til þess að svara í símann.
Bökuðu baunirnar sem ég hafði innbyrt voru
ennþá að hafa áhrif á mig og þrýstingurinn var að verða
óbærilegur. Svo að á meðan eiginmaðurinn var í öðru
herbergi notaði ég tækifærið, lét allan þunga minn hvíla á
annarri rasskinninni og hleypti einu skoti
út.
Það var ekki eingöngu hátt heldur lyktaði það eins og
gúanóverksmiðja.
Ég tók servíettuna úr kjöltu mér og notaði hana sem
viftu.
Svo lyfti ég mér upp á hina kinnina og skaut þremur í
viðbót. Lyktin var verri en af soðnu
káli.
Þessu hélt ég áfram í fimm mínútur í viðbót
á meðan ég hlustaði gaumgæfilega á samræðurnar sem fram fóru
í hinu herberginu.
Ánægjan var ólýsanleg eða þar til
kveðjuorðin í hinu herberginu bundu enda á þetta frelsi
mitt. Ég loftaði í flýti í kringum mig með
servíettunni, lagði hana síðan í kjöltu mér og kom höndunum
fyrir ofan á henni og hugsaði um hversu vel mér liði og
hversu ánægð ég var með mig.
Andlit mitt hlýtur að hafa sýnt mynd
sakleysis þegar eiginmaður minn kom aftur og baðst afsökunnar
á því að hafa verið svona lengi í
símanum.
Hann spurði mig hvort ég hefði nokkuð svindlað og kíkt en ég
fullvissaði hann um að það hefði ég ekki gert.
Þegar hér var komið sögu tók hann slæðuna frá augum
mér og tólf kvöldverðargestir sem sátu í kringum borðið
hrópuðu:
"Til hamingju með
afmælið!"
Það
leið yfir mig!!!!!!!!!!!!!!!!!
Vona innilega að þessi saga sé ekki
sönn